رگبار مسلسل در کاخ مرمر بخش دوم

   400 بازديد   
رگبار مسلسل در کاخ مرمر بخش دوم

گواهی هایی بر واقعیت تاریخی

برای اثبات این واقعیت که پرویز نیکخواه و باند او کوچکترین نقشی در حادثه کاخ مرمر نداشتند و شهید شمس آبادی نیز هیچگونه ارتباط و آشنایی با آنان نداشت و حماسه کاخ مرمر تنها از ایمان و اراده خلل ناپذیر آن شهید ریشه و مایه گرفته بود، بایسته است شواهد، قراین، مدارک و استدلال های اساسی در این زمینه مطرح شود و مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد

الف:رأی دادگاه بر برائت پرویز نیکخواه از اتهام دست داشتن در حادثه کاخ مرمر و توطئه بر ضد شاه.

اگر نامبرده کوچکترین ارتباطی با جریان ۲۱ فروردین داشت، دادگاه هیچگاه به برائت او رأی نمی داد. دست کم درباره او همان رأی را صادر می کرد که علیه مهندس منصوری و احمد کامرانی صادر کرد و آن دو را به اعدام محکوم کرد؛ چون آن دو از نقشه و برنامه رضا شمس آبادی با خبر بودند و آن را به مأموران دولت گزارش نداده بودند.

«هیأت دادرسان» در رأی نهایی خود اتهام و ادعای توطئه او برای ترور شاه را که در کیفرخواست آمده، با دلایل زیر رد کرده است:

١- برابر بازجویی های معموله، متهم در کلیه مراحل، منکر شناسایی و ملاقات با کامرانی و رضا شمس آبادی خائن بوده است. [18]

٢- متهم در تمام مراحل تحقیقاتی و در محضر دادگاه شدیدأ منکر داشتن کوچکترین اطلاعی از نیت پلید و قصد خائنانه رضا شمس آبادی و ارتباط منصوری با کامرانی و رضا شمس آبادی بوده، می گوید: مدتها قبل به منصوری گفته بودم که ارتباطش را با کامرانی قطع نماید و تأیید این موضوع از طرف احمد منصوری در محضر دادگاه و در مراحل تحقیقاتی، صحت این اظهار او را به اثبات می رساند.

٣- متهم می گوید به هیچ وجه با ترور فردی به طور اعم یا اخص موافق نبوده و هر موقع در مورد ترور فردی صحبت می شده، روی این عقیده خود استدلال نموده و این عمل را که به صلاح جمعیت خود نمی دانسته، منع می کرده است.

۴- احمد منصوری می گوید هر وقت درباره ترور فردی به طور کلی با متهم صحبت می شد، نامبرده مخالفت خود را با استدلال کافی از نظر سیاسی و نتایج آن اعلام داشته است.

و با در نظر گرفتن دفاعیات متهم در محضر دادگاه و عدم وجود دلایل کافی برای احراز بزه اتهام توطئه به منظور سوء قصد نسبت به حیات اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر و ماده ۳۱۹ قانون دادرسی و کیفر ارتش ناظر به مواد ۳۱۶ و ۳۱۷ همان قانون را درباره متهم محرز و وارد ندانسته، به اتفاق آراء، غیرنظامی پرویز فرزند حسن، شهرت نیکخواه به مشخصات مندرج در کیفرخواست را از این اتهام بخصوص مبرا می دانند.[19]

ب: اعتراف صریح سپهبد نصیری، رئیس ساواک طی نامه به شاه، مبنی بر اینکه:

« ...تحقیقات انجام شده از متهمین حادثه ۲۱ فروردین کاخ مرمر، وسیله سازمان ضد اطلاعات ارتش و ساواک، حاکی است تاکنون غیر از احمد کامرانی ومهندس احمد منصوری شرکت افراد دیگری در توطئه خائنانه ۲۱ فروردین محرز نشده است.»  [20]

چنانکه پیشتر روشن شد احمد کامرانی روی دوستی دیرینه با شمس آبادی از نقشه او باخبر شد و روی خودنمایی یا به هر دلیل دیگر منصوری را که از همشهری های او بود در جریان گذاشت. البته این را نمی توان «شرکت افراد دیگر» در حادثه کاخ مرمر دانست. افزون بر این نمی توان پذیرفت که منصوری عضو گروه نیکخواه در چنین حادثه مهمی شرکت داشته و نیکخواه از آن بی خبر بوده است و سوم اینکه هیچگونه همکاری ای میان منصوری و کامرانی وجود نداشته است تا در این مورد با کمک هم به برنامه ریزی، نقشه کشی و حادثه آفرینی دست بزنند. افرادی که با یکدیگر ارتباط ارگانیک ندارند و حتی از اندیشه ها، ایده ها و اعتقادات یکدیگر بی خبرند،[21] چگونه می توانند با یکدیگر به چنین حادثه آفرینی کاخ براندازی دست بزنند.

پ: عدم آشنایی و ارتباط رضا شمس آبادی با گروه نیکخواه.

چنانکه یادآوری شد، شهید شمس آبادی نه تنها با گروه نیکخواه ارتباط ارگانیک و سازمانی نداشت، بلکه اصولا آنان را نمی شناخت. آنان نیز نه او را دیده، نه از او شناختی داشتند و نه راهی که بتوانند روی او کنترل داشته باشند. یکی از اعضای گروه نیکخواه به نام منصوری از احمد کامرانی شنید که:

« ... دوستی در باغ شاه دارد که جزو سربازان نگهبان کاخ مرمر است. جوانی است فوق العاده پرشور و تندخو و قصد ترور شاه را دارد. منصوری در جواب او می گوید: این کار منافعی دارد ولی مضاری هم دارد و باید کاری کرد که این سرباز فعلا این کار را نکند و بهتر است که این دوست سرباز را برای بعدها ذخیره نمود و به عبارت آخری او را وادار نمایی که تقاضای خدمت در گارد جاوید را بنماید و چنانچه این شخص از تصمیم خود دایر به سوءقصد انصراف حاصل نکرد، به نحوی او ما را از تاریخ احتمالی موضوع مستحضرنماید. [22] اگر رضا شمس آبادی با گروه نیکخواه ارتباط داشت و از آقایان تأثیرپذیر بود و اگر گروه نیکخواه، بویژه کامرانی و منصوری در تصمیم گیری ها و برنامه های او نقشی داشتند، بی تردید او را منصرف می کردند و در روز ۲۱ فروردین 44 او نباید به آن حرکت حماسی دست می زد. پرویز نیکخواه نیز در آخرین دفاعیات خود آورده است:

«درابتدای کار دادگاه، همه مفاد پرونده آقای مهندس منصوری و خود من در مورد این اتهام خوانده شد تا بی پایگی و واهی بودن این اتهام ثابت شود و ثابت شد و همچنین گفته شد که در هیچ یک از مراحل بازجویی و بازپرسی، از صدور قرار پیگرد گرفته تا آخرین دفاع در بازپرسی به من افهام چنین اتهامی نشده است. با استناد به مطالبی که قبلا گفته شد و بی جواب ماند، با استناد به برگهای ۸۳، ۱۱۸ و ۲۸۱ پرونده انفرادی خود من و گزارش بسیار محرمانه سازمان امنیت بندهای ۲۱ و ۲۲ درباره پرونده من به اداره دادرسی ارتش که مؤيد عدم اطلاع من از نیت سوء شمس آبادی و مخالفت من با تروریسم است و با توجه به برگهای ۷۳ و ۷۸ قرار بازپرس و نوع اتهام در آخرین مرحله بازپرسی مندرج در صفحه ۲۷۱ پرونده انفرادی خود من...... و با توجه به همه محتویات مجموعه پرونده ها چنین می توان نتیجه گیری کرد:

١- پرویز نیکخواه اساسأ رضاشمس آبادی را نمی شناخته است.

٢- پرویز نیکخواه از وجود رضا شمس آبادی مطلع نبوده.

٣- پرویز نیکخواه از نیت سوء رضاشمس آبادی مطلع نبوده.

۴- پرویز نیکخواه، احمد کامرانی و حسن شریف را مدتها پس از بازداشت شناخته است و... »[23]

ت: به اعتراف پرویز نیکخواه در مراحل مختلف بازجویی،بازپرسی و دفاعیات، نیز بنا برتأیید بیشتر افراد این گروه، نامبرده « باکار تروریستی به طور اعم و با ترور شاه به طور اخص» مخالف بوده است. او در یکی از اعترافات خود آورده است:

«.... بعد از بازگشت آقای منصوری از تبریز پس از پایان یکی از جلسات، در منزل آقای شیروانلو در راه خانه آقای منصوری، وی به من گفت میخواستم نظر تو را راجع به ترور شاه بدانم و آیا کار مفیدی است یا مضر؟ من با صراحت تمام مخالفت خویش را با ترور به طور اعم و ترور شاه به طور اخص بیان داشتم که اولأ ترور شاه در ایران هرج و مرج سیاسی ایجاد میکند... و ثانیأ تصرف قدرت دولتی از جانب عناصر ارتجاعی صرف، باعث سرکوبی بی چون و چرای عناصر مترقی و پیشرو خواهد شد و این اساسأ به ضرر خود ماست. از طرف دیگر حسین راننده نیز مسأله ترور سیاسی را مطرح کرد. من با او نیز به مدت دو ساعت گفتگو کردم و مضار سیاسی آن را توضیح دادم و به او گفتم که حتی اگر صد نفر از اعضای هیأت حاکم را نیز بتوان در آن واحد ترور کرد، حتی اگر دولت هم استعفا دهد و قدرت را در دستی تعارف کند، بی فایده است؛ زیرا نیروی صالحی که بتواند آن را در دست گیرد وجود ندارد.»[24]

بنابراین پرویز نیکخواه و باند او نمی توانستند محرک و مشوق شهید شمس آبادی باشند.

ث: اصولا پیش از آنکه پرویز نیکخواه و دار و دسته او به ایران بیایند، رضا شمس آبادی با انگیزه اعدام انقلابی شاه، برگ معافیت از نظام وظیفه را پاره کرد و داوطلبانه به سربازی رفت و برای اینکه بتواند اندیشه و نقشه خود را پیاده کند، تلاش فراوانی به عمل آورد که در خدمت لشکر گارد قرار بگیرد و در (گارد جاویدان) فعالیت کند، بنابراین حتی اگر گروه نیکخواه نیز نقشه ترور شاه را در سر داشتند، به برنامه، اراده و ایده شهید شمس آبادی ارتباطی پیدا نمیکرد. چنانکه پیشتر آورده شد، شمس آبادی در تیرماه سال ۱۳۴۲ به سربازی رفت و نیکخواه و باند او بنا بر اعتراف خودشان در اواسط آن سال وارد ایران شدند.[25]

ج: پرویز نیکخواه، احمد منصوری و دیگر افراد گروهشان در مدتی که در خارج کشور به سر می بردند در تظاهرات و گردهمایی ها و دیگر فعالیتهای علنی و غیرعلنی مارکسیست ها بر ضد رژیم ایران حضور داشتند، از این رو، آنگاه که به شکل گروهی به ایران بازگشتند، ساواک نسبت به آنان حساسیت ویژه ای پیدا کرد و با همه نیرو آنان را زیر نظر داشت، رفت و آمدها و فعالیتهای آنان را کنترل می کرد و برای آنان واحد تعقیب و مراقبت گذاشته بود. از این رو، اگر آنها میخواستند با کسانی در ایران ارتباط برقرار کنند، پیش از هر کسی ساواک از آن آگاهی می یافت و آن را پیگیری می کرد. ساواک طی بخشنامه ای اعلام کرده است:

«نامبرده بالا (پرویز نیکخواه از فعالین حزب توده در انگلستان می باشد که اخیرا به ایران مراجعت نموده. دستور فرمایید اعمال و رفتار وی را که در آدرس زیر سکونت دارد زیر نظر گرفته، نتیجه را اعلام دارند.» [26] در قرار دیگری که ساواک در مورد گروه پرویز نیکخواه صادر کرده آمده است:

«خواهشمند است دستور فرمایید نتیجه مراقبت های معموله از اعمال و رفتار نامبرده بالا [احمد منصوری] را در محل کار و محل سکونت به این اداره کل اعلام و ضمنا به فرموده تیمسار ریاست معظم ساواک، اعمال و رفتار اشخاص مشروحه زیر را که از دوستان و آشنایان مشارالیه می باشند تحت نظر جدی قرار داده و نتایج حاصله را مستمرا به این اداره كل، اشعار دارند تا به عرض برسد:

 

١۔ عنایت الله اشتری

۲- جواد منصوری تهرانی مقدم، برادر مشارالیه...

 ۳- مهندس جمشید عتیقی، کارمند شرکت نفت

۴- پرویز نیکخواه

5-  پرویز فیروزی، دانشجوی هنرهای زیبا.... اسامی سایر رفقا و دوستان وی نیز متعاقبا اعلام خواهد شد. ضمنأ مقرر است شماره های تلفن رفقا و دوستان وی نیز تحت کنترل قرار گیرد...». [27]

با این کنترل و مراقبت چگونه می توان باور کرد که پرویز نیکخواه و باند او طرح ترور شاه را به اجرا گذاشته باشند؟

ج: اگر پرویز نیکخواه و دارودسته او نقشه حادثه کاخ مرمر را طراحی کرده بودند، چگونه دادگاه نظامی رژیم شاه پرویز نیکخواه «مغز متفکر این گروه» را (بنا به تعبیر ساواک) تنها به ده سال زندان و یک نفر از اعضای زیر مجموعه او به نام احمد منصوری را به اعدام محکوم کرد؟ آیا این محکومیتهاخود گواه این واقعیت نیست که نامبردگان هیچگونه ارتباطی با حادثه کاخ مرمر نداشتند و رژیم شاه افراد این گروه را طبق موضع گیری ها و اندیشه هایشان در برابر طرح «ترور شاه» کیفر داد؟ زیرا مهندس منصوری آنگاه که از کامرانی شنید که سربازی در کاخ مرمر، نقشه ترور شاه را در سر دارد، نه تنها با قاطعیت آن را رد نکرد و به مخالفت با آن برنخاست بلکه به تحلیل «منافع و مضار آن» نشست و دست آخر هم از کامرانی خواست که اگر می تواند تاریخ دقیق این عملیات را از سرباز یاد شده بگیرد. از این رو، به جرم اینکه در برابر طرح «ترور شاه» روی مخالفت نشان نداده و نسبت به آن بی تفاوت بوده است، [28] به اعدام محکوم شد؛ لیکن پرویز نیکخواه هر بار که موضوع «ترور شاه» را با او مطرح کردند با دلایل گوناگون آن را رد کرد و آن را بر خلاف مصلحت گروه خویش شمرد. از این رو، تنها به گناه داشتن مرام اشتراکی، به ده سال زندان محکوم شد. [29]

خ: چنانکه پیشتر اشاره شد، شاه کینه توزتر و خون آشامتر از آن بود که از کیفر افراد و گروههایی را که نقشه و اندیشه کشتن او را در سر داشتند بگذرد و آنان را زنده بگذارد. از این رو، دیدیم که گروه «گلسرخی» را که اندیشه ترور او را در سر داشتند و هنوز دست به کاری نزده بودند، به جوخه آتش سپرد و به زندگی آنان بی رحمانه پایان داد. بنابراین، چگونه می توان باور کرد که نیکخواه و باند او نقشه نابودی او را به طور عینی دنبال کرده باشند و با این وجود، جان سالم به در ببرند و به زندان های کوتاه مدت محکوم شوند و یکی پس از دیگری مورد عفو ملوکانه قرار بگیرند و آزاد شوند؟ مردم ایران با شناختی که از شاه داشتند آنگاه که دیدند پرویز نیکخواه پس از گذشت ۶ سال از حادثه کاخ مرمر آزاد شد، فورا دریافتند که نامبرده در حادثه کاخ مرمر بی تقصیر بوده است. ساواک گزارش داده است:

«آقای منوچهر صمصامی، کارمند مؤسسه اطلاعات دریک صحبت کاملا خصوصی راجع به پرویز نیکخواه که چندی قبل مصاحبه مطبوعاتی به عمل آورده، اظهار داشت: با توجه به مطالبی که در جراید و رادیو و تلویزیون عنوان گردیده [معلوم می شود] اتفاقی که در بیست و یکم فروردین در کاخ مرمر رخ داد، بدون ریشه بوده و تنها یک مأمور گارد بدون هرگونه تبانی و دخالت افراد دیگر این عمل را نموده، ولی چون نمی توانستند به اطلاع عموم برسانند که یک مأمور گارد، اقدام به این عمل نموده، این کاررا به پرویز نیکخواه و عده دیگرکه سابقه سیاسی داشتند بستند. اکنون بعد از مدتی پس از تعلیمات لازمه او را وادار به مصاحبه می کنند و بعد هم به عرض شاه می رسانند که ایشان را مورد عفو ملوکانه قرار دهند و بعد او را عفو کرده و موضوع منتفی می گردد.»[30]

د: پرویز نیکخواه و دار و دسته او اگر در حادثه کاخ مرمر دست داشتند، بایستی پس از آن حادثه، دست کم خانه های خود را از اسناد و مدارک و ابزار و لوازمی که می تواند مایه دردسر برای آنان باشد، خالی کنند و از به همراه داشتن اوراقی که آثار جرم به شمارمی آید خودداری ورزند؛ لیکن می بینیم که پرویز نیکخواه روی آشنایی که حسین کاشانی (راننده) و احمد منصوری با کامرانی داشته اند، پس از آگاهی از دستگیری کامرانی در کاشان به آن دو هشدار داده است که مراقب خود باشید، ممکن است به سراغ شما نیز بیایند؛ لیکن نه تنها خانه خود را خالی نکرده است بلکه نوشته های حساس (ازدید ساواک) را با خود برداشته و به خانه منصوری رفته است. آنگاه که درخانه نامبرده اورا دستگیر کردند، ساواک تزاو رادرباره جنگ پارتیزانی درایران و نامه ای را که به یکی از دوستان خود در خارج از کشور نوشته و از حادثه کاخ مرمر گزارش داده بود، از جیب او بیرون آورد؛ و در بازرسی از خانه او به یک دستگاه ماشین استنسیل، یک دستگاه ماشین تحریر، مقادیری کاغذ و لوازم چاپ و پلی کپی، مقادیر بیشماری اوراق و نشریات کمونیستی، جزوات ترجمه شده از آثار مارکس، انگلس و مائوتسه تونگ، کتابهای زیادی درباره جنگهای پارتیزانی و.... دست پیدا کرد. بنابراین، نه تنها کوچکترین گواهی بر دست داشتن گروه نیکخواه در حادثه کاخ مرمر موجود نیست بلکه شواهد و دلایل فراوانی خلاف آن را به اثبات می رساند.

جوسازی ها و شایعه پراکنیها

ازحادثه کاخ مرمر بیش از چند روزی نگذشته بود که شایعات فراوانی بر سر دست و زبانها افتاد، مانند اینکه در این حادثه دست خارجی ها درکار بوده است. این صحنه سازی را سران رژیم، ترتیب داده بودند. نفت در این جریان نقش داشته است. مالکان بزرگ در آن دست داشته اند. توطئه کودتا درکار بوده است، عوامل شوروی می خواستند قدرت را در دست بگیرند. انگلیس و عوامل آن، پشت این حادثه بوده اند. امریکایی ها به علت ناخشنودی از شاه خواستند به او گوشمالی دهند و... و... این شایعات ریشه در جریان های گوناگون داشت:

۱۔ ذهنیت منفی برخی از مردم ایران نسبت به مسائل و جریان های سیاسی. در آن روز کم نبودند کسانی که اصولا جریان های سیاسی را بازی و صحنه سازی می پنداشتند، جنگ اول و دوم جهانی را زرگری قلمداد می کردند! فرار رضاخان از ایران را نیرنگ و کلک میدانستند. جریان نهضت ملی شدن صنعت نفت، گریز شاه از ایران در ۲۵ مرداد ۳۲، کودتای ۲۸ مرداد و بازداشت و محاکمه مصدق و... را خیمه شب بازی و جنگ و گریزی شیطنت آمیز تلقی می کردند. این عده با این دید و ذهنیت، طبیعی بود که حادثه کاخ مرمر را نیز صحنه سازی و سناریوی رژیم شاه بدانند.

۲- سیاستمداران خودباخته ای که هیچگاه نمی توانستند باور کنند که مردم بدون تکیه به قدرتها بتوانند کاری انجام دهند، هر حرکت مردمی را به یکی از ابرقدرتهانسبت میدادند و یا زیر سر زورمداران حاکم می دانستند. از این دست نویسندگان خودباخته درباره جنبش اسلامی ضد رژی، نهضت مشروطه و دیگر حرکت های مردمی ایران نیز اینگونه دیدگاه هایی را مطرح کرده اند. اعدام انقلابی رزم آرا و حسنعلی منصور را نیز با چنین دیدی مورد بررسی قرار داده اند و اکنون نیز با صراحت مطرح می کنند. طبیعی است که این دسته از عناصر کژاندیش درباره حرکت حماسی شهید شمس آبادی در کاخ مرمر، دنبال دست نیرومند خارجی یا داخلی بگردند.

٣- بنگاه تبلیغاتی رژیم شاه نیز بر آن بود تا وانمود کند که اصولا نه مردم ایران بر ضد شاه اقدامی می کنند و نه توان، جرأت و جسارت آن را دارند که به چنین حرکتی دست بزنند. بنابراین باید دید حادثه کاخ مرمر زیر سر کدام یک از قدرت های خارجی بوده است. ساواک در گزارش خود از دکتر علی امینی روایت کرده است:

«دکترعلی امینی به یکی از دوستان خویش به طور خصوصی گفته است: در جریان حادثه اخیر کاخ مرمر سیاست خارجی کاملا دست داشته و نظر هم بر خلاف آنچه شایع شده این نبوده که واقعأ سوءقصد را به نتیجه برسانند بلکه نظر اصلی و کلی، تولید وحشت و نشان دادن قدرت بوده که شاهنشاه در حقیقت حساب خویش را بکنند. » [31]

۴- بیگانگان و بیگانه زدگانی که هیچگاه نمی خواهند نور امید را در دل ملتها فروزان ببینند. آنها پیوسته برآنند به تودهها بباورانند که از مردم کاری برنمی آید؛ از این رو، هرگاه حرکتی امید آفرین و بیدارکننده از سوی مردم پدید آمده است، قلم به دستان، تاریخ نگاران غیرمتعهد و تحلیلگران مرموز و وابسته، همه نیروی خود را به کار گرفته اند تا با تراشیدن یک سلسله دلایل ساختگی وانمود کنند که آن حرکت ریشه در نقشه، توطئه و دسیسه بیگانگان داشته و مردمی که به آن حرکت دست زده اند، دانسته یا ندانسته، آلت دست دیگران بوده اند و سیاست آنان را به اجرا درآورده اند. از این دست نویسندگان نیز به تحریف تاریخ کوشیده اند و بسیاری ازحوادث و رویدادهای تاریخی ایران را زیر سر بیگانگان وانمود کرده اند.

5- برخی از گروه های ورشکسته سیاسی نیز روی خصلت انحصارطلبی، خودبزرگ بینی، گروه گرایی و تنگ نظری، حرکتهای مردمی را که به حزب و گروه آنان وابستگی نداشته باشد، به زیر سؤال می برند و با این شگرد میکوشند ورشکستگی، عقب ماندگی و ناتوانی خود را پوشیده دارند؟

6- حرکت هایی که ریشه مذهبی داشته باشد برای لیبرالها، غربزدهها، مارکسیست ها و لاییکها ناخوشایند، بلکه غیرقابل تحمل است و بسیاری از تحریف گری های تاریخی و تحلیل های کژاندیشانه درباره بسیاری از حوادث و جریان های تاریخی برای این بوده است که خواسته اند نقش اسلام را در آن رویدادها نادیده بگیرند.

اگر نقش علما را در لغو قرارداد رویتر کمرنگ نمایانده اند، اگر حرکت رهایی بخش سید جمال الدین را تلاش کرده اند به زیر سؤال ببرند، اگر درباره نهضت تنباکو و نهضت مشروطه به تحریف دست زده اند، اگر در راه خدشه دار کردن چهره هایی مانند شیخ فضل الله نوری، بهبهانی، ملاعلی کنی، میرزا کوچک خان، مدرس و کاشانی قلم زده و می زنند، اگر در راه به زیر سؤال بردن حرکت انقلابی و کاخ برانداز فداییان اسلام از هیچ دروغ، تحریف و نارواگویی پروا نکردند، اگر اعدام انقلابی رزم آرا به دست خلیل طهماسبی را مورد تردید قرار داده اند و درباره حرکت روحبخش و امیدآفرین شهید محمد بخارایی و شهید رضاشمس آبادی به وارونه نویسی و شایعه سازی دست زده اند، برای این بوده و هست که نقش اسلام را در نهضتها، حرکتها و انقلابها نادیده بگیرند. از این رو، می بینیم که برخی از گروههای سیاسی، که از مخالفان سرسخت مارکسیست ها خود را وانمود می کنند، آنگاه که درباره حادثه کاخ مرمر به تحلیل می نشینند، به سادگی می پذیرند که زیر سرگروه نیکخواه بوده است؛ چون می دانند که اگر در این پندار تردید کنند، باید بپذیرند که آن حادثه ریشه اسلامی داشته است؛ راه سومی ندارد. از این رو، آن قلم به دستان به اصطلاح تاریخ نگار که وابستگی گروهی دارند، آنگاه که به بررسی اعدام انقلابی رزم آرا یا حسنعلی منصور می پردازند، به گونهای قلم می زنند که خواننده در اصالت آن حرکت دچار تردید شود، لیکن در مورد حادثه کاخ مرمر با صراحت آن را از سوی مارکسیست ها وانمود می کنند و می گذرند.

۷- جنگ قدرت میان امریکا و انگلیس در پشت پرده، و رویاروییهای پنهان جناحهای وابسته به این دو ابرقدرت نیز در ایجاد شایعاتی درباره حادثه کاخ مرمر نقش بسزایی داشت. عوامل و ایادی آمریکا در ایران با یک سلسله شایعه پراکنیها می کوشیدند وانمود کنند که حادثه مزبور طبق سیاست انگلستان روی داده است. جناحهای وابسته به انگلیس نیز آن حادثه را نشان نارضایتی های امریکا از سیاست شاه وانمود می کردند! روزنامه های وابسته به دو جناح نیز با آوردن یک سلسله مقالات مرموز به این جو دامن می زدند. گزارشات ساواک در این باره در خور نگرش است:

«حادثه سوء قصد در کاخ مرمر... در چند روز اخیر شایعات زیادی در مجامع مختلف به وجود آورده است. آنها که در امور سیاسی اظهارنظر می نمایند عقیده دارند که مسلما در انجام این امر دست خارجی دخالت داشته و اضافه می نمایند در جریان مسافرت اعلیحضرت به انگلستان، مذاکرات معظم له، با مقامات انگلیسی موفقیت آمیز نبوده و اصولا توافقی از ناحیه انگلستان به عمل نیامده است و حادثه اخیر را مربوط به همین عدم توافق سیاسی اعليحضرت و مقامات انگلیس می دانند.

لكن عده ای نیز برخلاف این نظریه عقیده دارند بین شاهنشاه و اولیای انگلستان توافق کامل به وجود آمده و در نتیجه تصمیم گرفته شده با سیاست آمریکا در ایران مبارزه شود و اظهار می گردد حملاتی که اخیرا به وسیله جراید نسبت به سیاست آمریکا به عمل می آید، این ادعا را تأیید می نماید. داستان عده ای نیز انجام این سوءقصد را تحریک عناصر مذهبی افراطی دانسته و معتقدند حادثه مزبور در تعقیب اقدامات قبلی دار و دسته فداییان اسلام صورت گرفته است.» [32]در گزارش دیگر ساواک آمده است:

«اخیرا در بعضی از محافل مختلف تهران شایع گردیده پس از تحقیقاتی که از متهمین حادثه کاخ مرمر به عمل آمده، معلوم شده که دراین جریان از طرف بعضی از مقامات امریکایی مقیم ایران تحریکاتی صورت گرفته و اخیرا تیمسار سرلشکر فردوست و تیمسار سرتیپ صمدیان پور به منظور چاره جویی ومذاکرات لازم با مقامات انگلیسی به لندن مسافرت کرده اند.» [33]درگزارش دیگر ساواک می خوانیم:

«منوچهر قبایی که با بعضی از رجال سیاسی طرفدار سیاست انگلیس در ایران ارتباط دارد، به یکی از دوستان خود گفته است: از نظر انگلیسیها توطئه کاخ مرمر و تیراندازی به طرف شاهنشاه طبق نقشه مقامات آمریکایی بوده، ولی دستگاه حکومت ایران آن را به حساب انگلیسی ها گذارده و موجبات عصبانیت و ناراحتی آنها را فراهم ساخته اند.» [34]

در پایان این بحث یادآوری این نکته بایسته است که این نگارنده هرگز بر آن نیست دخالت بیگانگان را در بسیاری از رویدادهای تاریخی نادیده انگارد، بلکه بر آن است توطئه دیرینه ای را که در راه خدشه دار کردن اصالتها و به زیر سؤال بردن حرکتها و چهره های اسلامی و مردمی دنبال می شود برملاکند و همگان را در برابر این توطئه که امروز از سوی قلم به دستان وابسته و سرسپرده به عنوان خاطره نویسی و تاریخ نگاری بیش از گذشته دنبال می شود، به هوشیاری و خردگرایی فرا خواند.

شهید دزدی

البته توطئه تحریف تاریخ، تنها به یک مورد بالا محدود نمی شود، بلکه با راهها، روشها، شیوهها و شگردهای گوناگون این توطئه ادامه یافته و در دست اجرا قرار گرفته است. از یک سو، بدخواهان و بیگانه زدگان با انگیزه بی اعتبار کردن تاریخ ملت ایران و بازداشتن نسل امروز و فردا از راه استوار پیشینیان، از سوی دیگر عناصر و گروههایی روی غرضهای نفسانی، خودخواهی و گروه گرایی، به تحریف واقعیت های تاریخی میکوشند و تاریخ را مخدوش می کنند. شهید دزدی و وابسته نمایاندن برخی از شهیدان به این گروه، یا آن دسته، از کارهای زشت و زننده ای است که این روزها دنبال می شود.

استقلال ذاتی و عدم وابستگی رضا شمس آبادی به این و آن، گروه گرایان و خودپرستان را پیوسته وسوسه می کند که به گونهای او را به خود وابسته بنمایانند و از حماسه آفرینی او در کاخ مرمر، برای باند و گروه خود آبرو و اعتبار دریوزگی کنند. از این رو، می بینیم که برخی ادعا کرده اند:

«رضا شمس آبادی... وقتی از سازشکاریهای بعضی از رهبران آن حزب [مردم ایران وابسته به جبهه ملی]دل آزرده شده بود به جاما پیوست. او در هنگام خدمت سربازی به پست نگهبانی کاخ های طاغوتی منصوب شد. رضا امکان اجرای انقلابی حکم اعدام شاه را به اطلاع شاخه خود رسانید و پس از کنکاش های طولانی و تجزیه و تحلیل دقیق، سرانجام در اسفندماه ۱۳۴۳ تصمیم قطعی به اجرای امر گرفته شد و روز بیست و یکم فروردین ۱۳۴۴ وارد عمل شد....

پلیس امنیتی شاه که شاه را فاقد پایگاه مردمی می دانست سربازان وظیفه را با اسلحه بدون خشاب، یا خشاب خالی، به طور نمایشی به نگهبانی می گماشت. شهید شمس آبادی از این موضوع رنج می برد. مسأله را با رابط سازمانی خود مطرح می کند؛ در روز موعود از لای نرده های کاخ شاهی به وسیله رابط سازمان، خشاب پر به او رسانده می شود.» [35]

نخست باید دانست که رضا شمس آبادی ۔ چنانکه آورده شد . با آنکه به عنوان کفیل مادر پیرش از سربازی معاف شده بود، به منظور دستیابی به شاه و اعدام انقلابی او، داوطلبانه به نظام وظیفه رفت و تلاش کرد که در خدمت گارد جاویدان قرار بگیرد تا بتواند نقشه خود را عملی کند، نه اینکه اتفاقی به پست نگهبانی کاخ های طاغوتی «منصوب» شده باشد و پس از آنکه به آن سمت منصوب شد «امکان اجرای انقلابی حکم شاه را به اطلاع شاخه خود رسانیده باشد»!

دوم: شهید آن روزی که داوطلبانه به سربازی رفت، انگیزه خود را از رفتن به سربازی برای دوستان و نزدیکان خود بازگو کرد. ازمادر پیرش تا استادکارش می دانستند که او روی چه قصد و انگیزه ای به سربازی رفته است و حتی وقتی که به گارد وظیفه پذیرفته شد، به برخی از دوستانش خاطرنشان ساخت که «ما خودمان را آنجا که می خواستیم انداختیم» و هیچگاه در انتظار نبود که دیگران «... پس از کنکاش های طولانی و تجزیه و تحلیل دقیق سرانجام در اسفند ماه ۴۳» تصمیم به ترور شاه بگیرند و به او مأموریت بدهند.

سوم: شهید پیش از اسفند ۴۳ نیز چند باری کوشش کرده بود که نقشه اعدام انقلابی شاه را به اجرا درآورد، لیکن به علت برخی مشکلاتی که بر سرراه او پدید آمد،نتوانسته بود این برنامه رابه اجرا درآورد.احمد کامرانی از زبان شهید شمس آبادی روایت کرد:

«روزی که حبيب بورقيبه به ایران آمده بود، به اتفاق شاه از فرودگاه بیرون می آمدند. رضا را در در خروجی گماشته بودند. او خشاب گذاری می کند و آماده می شود که هنگام خروج شاه او را به رگبار ببندد که متأسفانه درهمان لحظه او را با نگهبان دیگر عوض می کنند و موفق نمی شود؛ علت هم این بوده که رضاخیلی مورد توجه افسرهایی بود که فرماندهی او را داشتند. چون سر پست زیاد مانده و خسته شده بود، او را از آن پست برداشتند. یک بار دیگر یکی از رؤسای جمهوری آمریکا می آمده و شاه به استقبال رفته بوده، رضا می خواسته برنامه خود را عملی کند، می بیند اگر بخواهد از مسلسل استفاده کند، فرصت از دست می رود. شاه با میهمانش میان ماشینها مخفی می شود و او دیگر کاری نمی تواند بکند. رضاشرح می داد که مسلسل او از نوع M3 است؛ اول باید یک سری گلوله به سمت زمین شلیک کند بعد بشود بالا آورد و هدف گیری کرد. » [36]

چهارم: در پرونده پرحجم و سنگین متهمان کاخ مرمر حتی یک سؤال مطرح نشده است که رضا شمس آبادی خشاب را از کجا آورده است و چه کسی به او رسانده است. از آنجا که آن شهید، سرباز گارد بود، نه سرباز صفر و پاسداری از کاخ های سلطنتی با اسلحه بدون خشاب دور از احتیاط امنیتی بود، مسلما او خشاب در اختیار داشته است، در گزارش ها نیز آمده است که رضا شمس آبادی هنگام حمله به شاه، در درون سرسرا خواست خشاب مجدد بگذارد که اسلحه او با دو گلوله یکی از گاردی ها از کار افتاد. از این گزارش می توان دریافت که شهید شمس آبادی بیش از یک خشاب در اختیار داشته است. بنابراین ادعای اینکه «... در روز موعود از لای نرده های کاخ شاهی به وسیله رابط سازمان، خشاب پر به او رسانده می شود....» از دروغهای بزرگ است. اصولا پست محافظان کاخ تا نرده های اطراف فاصله داشته است و آنان هرگز نمی توانستند پست خود را ترک کنند و به پشت نرده بروند و در برابر چشمان دیگر سربازان گارد، خشاب پر بگیرند. این دروغ، ساخته و پرداخته کسانی است که اصولا میان سرباز وظیفه و «گارد وظیفه» نمی توانند تفاوت بگذارند و از چگونگی پاسدهی و نگهبانی آنان از کاخ بی اطلاع می باشند.

پنجم: شهید شمس آبادی با اینکه خطرناکترین اندیشه و نقشه خود را که کشتن شاه بوده با دوستان خود در میان گذاشته است، چگونه از وابستگی خود به «جاما» با احدی سخن نگفته و آن را به عنوان راز سر بسته در دل خود نگاه داشته است؟ چه سرمگویی اقتضا کرده است که او عضویت خود در جاما را از همه دوستانش پنهان کند و حتی برای پیوستن به این گروه با کسی هم مشورت نکند؟ با اینکه در آن روز پیوستن به این یا آن گروه از مسائل مهم سیاسی خطرناکی به شمار نمی رفت که نتوان آن را با کسی در میان گذاشت. بویژه با آن بی پروایی شهید شمس آبادی، که برنامه خود را برای اعدام انقلابی شاه حتی با مادر خویش در میان گذاشته بود. تا آنجا که تحقیقات نشان می دهد و دوستان شهید گواهی می دهند و روش آزادمنشانه او دلالت دارد و با در نظر گرفتن بدبینی او به گروههای سیاسی که گفته بود «از این حزبها و حزب بازیها آبی گرم نمی شود»، با قاطعیت می توان گفت که شهید به هیچ دسته و گروهی وابستگی نداشت و این ادعاهای بی پایه، نمونه آشکار شهید دزدی است.

ششم: آیا گروه جاما « پس از کنکاش های طولانی و تجزیه و تحلیل دقیق» تنها در مقطع ۲۱ فروردین ۴۴ به شکل ویژه و استثنایی دست به اسلحه برد و «حادثه کاخ مرمر را پدید آورد! یا اصولا با باورمندی به خیزش مسلحانه از آن تاریخ وارد فاز نظامی شد؟ اگر در تاریخ به اصطلاح مبارزات خویش، تنها برای یک بار و یک روز اقدامی مسلحانه صورت داد، باید پرسید چرا؟ چه انگیزه ای در این حرکت استثنایی و غیر عادی نهفته بود؟ اگر از تاریخ ۲۱ فروردین ۴۴ مبارزه قهرآمیز و مسلحانه را آغاز کرد، خوب است از آن تاریخ تا پیروزی انقلاب اسلامی آماری از عملیات مسلحانه خود را منتشر کند و از آن مهمتر آنگاه که گروه مزبور «... پس از کنکاش های طولانی و تجزیه و تحلیل دقیق» به این نتیجه رسیده بود که باید شاه را از میان برداشت، از سال ۴۴ تا ۵۷ برای به اجرا درآوردن این هدف خویش به چه اقداماتی دست زد؟ چند تن دلاورمرد مانند رضا شمس آبادی تربیت کرد، چه برنامه ها و نقشه هایی برای نفوذ آنان در میان «گارد جاویدان» به عمل آورد؟ چند عملیات نظامی برای اعدام انقلابی شاه و دیگر سران رژیم انجام داد؟

هفتم: رهبر عملیات رضاشمس آبادی در سازمان چه کسی بود؟ رابط او چه نام داشت؟ رهبر عملیات نقشه را چگونه طراحی کرده بود، نامبرده را در کجا و چگونه آموزش فکری و نظامی داده بود؟ برای مرحله پس از عملیات چه برنامه ای در دست اجرا داشت؟ اگر او را دستگیر می کردند درباره سازمان چه باید میگفت؟ اگر در زیر شکنجه های وحشیانه و توانفرسا نمی توانست مقاومت کند و نام سازمان را فاش می کرد، برنامه سازمان چگونه طراحی شده بود؟ آیا بر آن بود به خانه های تیمی و پایگاههای مخفی پناه ببرد و رسمأ با رژیم شاه به جنگ و گریز دست بزند؟ آیا اسلحه کافی برای مقاومت و رویارویی فراهم کرده بود؟ یا اینکه اصولا به خیزش مسلحانه فکر نمی کرد و از شنیدن نام «قیام مسلحانه»، «حرکت قهرآمیز»، «خانه تیمی»، «فعالیت های چریکی» و.... لرزه بر اندام اعضای سازمان می افتاد؟

هشتم: با شناختی که این نگارنده از گروه ها و سازمان های سیاسی دوران ستمشاهی دارد معتقد است که اگر شهید شمس آبادی به یکی از این گروه ها و سازمانها وابستگی داشت و آنان در می یافتند که او نقشه از میان برداشتن شاه را در سر دارد، در گام نخست همه نیروی خود را به کار می گرفتند که او را از این اقدام بازدارند و اگر میدیدند او را از این تصمیم نمی توان منصرف کرد، در مع